एक कविता...
मला हवे आता तेच करू
महत्वाचे जितुकें तितुकेच बोलू
एक जखम का अजून सलते आता ?
तू ओठ ध्यावे मग औषधीचा विचार करू
एका पेंगने कुठे होते काही हल्ली
ओत सारी ग्लासात मग शुद्धीचा विचार करू
तुही वाचतेस अजूनही शब्दनं शब्द मला
शोध मला आता नकोना टाळाटाळ करू
● गणेश पाटील
सावधान पुढे धोका आहे..
कोरोना वायरस ने जगात जे थैमान माजवले आहे त्याविरुद्ध लढा पुकारणे आणि ह्या व्हायरस पासून आपल्या प्रियजनांना सुरक्षित ठेवणे हे आमचे आद्य कर्तव्य आहे. जात, धर्म, राजकारण, भाषा इत्यादी सर्व गोष्टी विसरून आम्ही एकजूट पणे लढा पुकारला नाही तर आमच्या देशांत लक्षावधी लोक मृत्युमुखी पडू शकतात. त्यासाठी काही तथ्य आपण लक्षात घ्यायला हवीत.
कोरोना विरुद्ध लढा पुकारणे हे आमचे सर्वांचे कर्तव्य आहे.इथे फक्त सरकार काही करेल अशी अपेक्षा बाळगू नये.बहुतेक तरुण लोकांना संसर्ग झाला तरी त्यांचे काही बिघडणार नाही पण वयोवृद्ध आणि बालकांना त्यापासून धोका आहे.अजून पर्यंत कोरोनावर लस किंवा कोरोना टाळण्यासाठी १००% उपायकारी औषध आलेच नाही.देशांत हजारो लोक कॉलरा, टीबी इत्यादीने मरत असताना कोरोना ला आम्ही इतक्या गंभीरतेने का घ्यावे ? कॉलरा किंवा टीबी इत्यादी रोग इतके संसर्गजन्य नाहीत. त्याशिवाय कोराना हा १४ दिवस पर्यंत मानवी शरीरांत सुप्त पणे वाढतो. त्यामुळे ह्या १४ दिवसांत बाधित व्यक्ती आणखी शेकडो लोकांना संसर्गित करू शकते. इतका प्रभावशाली संसर्ग १९१८ मध्ये कान्सास फ्लू किंवा स्पॅनिश फ्लू हा झाला होता आणि त्याने सुमारे २ कोटी लोकांचे प्राण घेतले होते...
कोरोना विरुद्ध लढा कसा उभारावा ?
सामाजिक संपर्क शक्य तितका कमी करावा.बाहेर जाऊ नये.हस्तांदोलन करू नये, हॉटेलांत जेवू नये. बस ट्रेन विमानाने प्रवास करू नये.ज्यांच्या घरी लहान मुले किंवा वृद्ध लोक असतील तिथे विनाकारण जाऊ नये. गेल्यास सुद्धा इतर व्यक्तींना अजिबात हात लावू नये.
आपले हात वारंवार धुवावेत.साबण लावून किमान २० सेकेंड्स हाथ स्वछ करावेत.
भारत देश गरीब आहे, त्यामुळे अमेरिका किंवा इतर देशांत ज्या प्रमाणे लोक सुट्टी घेऊ शकतात तसे करणे इथे अनेक लोकांना शक्य नाही. आपल्या घरी मोलकरीण वगैरे येत असेल तर तिला सुट्टी द्यावी कारण इतर घरांतून किंवा प्रवासातून ती संसर्ग आपल्या घरांत आणू शकते. पण त्याच वेळी शक्य असेल तर तिला आर्थिक मदत करावी.खोकला,शिंक येत असेल तर आपले कोपर वापरून त्यांत खोकावे.त्यामुळे जंतू हवेत जात नाहीत.तोंडाला हात लावू नये, नाक खाजवू नये, बोटे तोंडांत घालू नये.वृद्ध व्यक्तींनी शक्यतो घराबाहेर पडू नये. मुलांनी शाळेंत किंवा किंवा क्रीडांगणावर जाऊ नये.जेवत खात आसताना अन्न शौच पाळावे, उष्ट्याचे खाऊ नये, आपले ताट पेला वेगळा ठेवावा.कुणाला सर्दी, शिंका येत असतील तर उगाच बाऊ करून सामाजिक बहिष्कार वगैरे टाकू नये.अश्या व्यक्तींच्या संपर्कात ना येता त्यांना मदत करावी आणि अश्या लोकांनी घराबाहेर पडू नये ह्या साठी त्यांना मदत करावी.Whatsapp, फेसबुक हि अतिशय प्रभावी माध्यमे आहेत. पण विनाकारण कोरोनाचे विनोद, भारत देश कसा महान आहे आणि चिनी लोक कसे घाणेरडे आहेत,आपला लोकल लीडर भाऊ कोरोना विरुद्ध काय करतोय इत्यादी फालतू मेसेजस पाठवू नये.समाजविघातक व्यक्ती कदाचित कोरोनाचा गैरफायदा घेऊन आपले राजकीय अजेंडे पुढे करतील पण त्यांना मदत करू नये. वैद्य हकीम ह्यांचे सल्ले, हळदीचे दूध पिणे इत्यादी उपाय पसरवू नका.टीव्ही पहा,
सोशियल मीडिया वर लोकांशी संपर्क साधा नवनवीन पुस्तकं वाचा पण बाहेर जाऊ नका !
आपण जिंकणार आहोत...
©गणेश पाटील,धुळे
+917219310850
तिची कहाणी ...
तसं मला सोडून जायला तिला सहा महिने झाले होते.पण तिच्या सोबत घालवलेला क्षण मला सोडून जायला तयार नव्हते. सारख ती आणि तिच्या आठवणी मनाच्या खडकावर चिपकुन बसलेले.. विसर म्हणावं पण विसरता येईना नवा क्षणही उमजू देईना.रोजच ती आणि तिच्या बरोबर घालवलेला क्षण भवऱ्या घेत मनाभवती फिरतात अन मीही फिरत असतो तिला भेटलेल्या जागेवर.सतत आठवत असते ती तिचे बोलणे,सोंदऱ्यावर मोहित होऊन अनुभवलेल्या सुखाच्या रात्री, ती का सोडून गेली मला ? तीच माझ्यावर प्रेम शारीरिक सु:ख अनुभवण्या पुरतच होत का ? अजून ही मनातलं कोड सुटत नाही ..
तुषार मला नेहमी म्हणायचाही..
"पोरा -पोरींच्या प्रेमात जेंव्हा वासनेचा गंध पसरतो तेंव्हा प्रेमाचा नाश होतो आन त्याचं रूपांतर लफडयात होतं "
जेंव्हा ती मला सोडून गेली ,तेव्हा तो म्हणाला होता की
"मित्रा! आयुष्य खूप सुंदर आहे पण मुलांना जगता येत नाही ,मुलीच्या प्रेमात पडतात मात्र प्रेमातल्या मुलींना ओळखता येत नाही.
तोंडात सुपारी चघळावी तस विचार चघळत मी माळरानातल्या जीन बाबाच्या मंदिराला टेका लावून बसलो होतो तसा नाम्या फटफटी घेऊन आला.
"काय कविराज, कसला विचार करत बसलेत..!"
"काही नाही.आपलं मी ..तिला विसरण्याचा प्रयत्न करतोय.."
मी हळूच आवाजात बोललो. तसा नाम्या गाडीला स्टँड लावत माझ्या जवड येऊन बसला .
"माझा अनुभव सांगतो ..तू तिला विसरुच शकत नाही"
"का? करणी बिरणी केली का माझ्यावर तिने..तिला न विसरता यावं म्हणून..?"
"तस नाही रे लेका, ती तुझं प्रेम होतंना म्हणून""
"मग त्यात काय झालं"?
"प्रेमाला सहसा विसरता येत नाही मुळात ते विरण्या साठी नसतंच.
तुला दुसऱ्या मुलीशी प्रेमसंबंध जोडावे लागतील,
नाहीतर सतत छाडत राहतील तुला तिच्या बरोबर घालवलेला क्षण !.
"काही सुचत नाही रे मला असं वाटतय की तिच्या -बरोबर संबंध वाढवून आत्मविश्वास खचला आहे माझा"
"म्हणून तर कागद कोराच दिसतोय खिश्यातला"
खिशातला कागद कळला त्याने ते दोन शब्द वाचले मात्र ,मला पुढे काही केल्या सूचना.
"दुःख लिहायला शिक लेका, दुःख लिहायला शिक!तेव्हाच तू दुनियादारी अनुभवाशील.."
"बरोबर म्हणतोस तू दुःख लिहिले पाहिजे ! पण माझ्या नजरी दुःख पडत नाही सद्या ,मग मी दुःख शोधाव तरी कुठे?"
"अरे हा ! तुझ्याशी बोलताना विसरलोच चल तुला आज ,एक ठिकाणी घेऊन जायच आहे .."
"अरे पण कुठे"?
"तुला तुला दुःख लिहावंसं वाटताना ?"
"हो ..मग !"
"चल मग"
"अरे पण"
"चालना यार"
त्याने माझा हात धरुन मला बसल्या जागेवरुन उठवलं
आणि गाडीला किक मारत त्याच्या मागे बसवलं तशी गाडी भुर्रर्र ,,,कन चालू लागली.
"नाम्या, आपण जतोय कुठं ?"
"सांगतो ..सगळं सांगतो आधी गाडी मेन रस्त्याला लागू दे.."
खादड-बदड करत पाठीचे मनके मोडत केंव्हा तरी गाडी मेन रस्त्याला लागली..
मी रस्त्याभर बडबडत राहीलो मनातलं सार काही उकरत राहिलो ,तो मात्र नुसता हू,हू करत राहिला
गाडीचे, गियर खटा खट माघे पुढे करत राहिला,तालुक्याच्या अश्या अनओळखी रस्त्याला गाडी नेली जिकळे मी कधीही आलो नव्हतो..
अन गाडी अश्या ठिकाणी थांबवली जिथे पाखर फिरकायचाही संकेत नव्हता.
रंग उडालेल्या पडक्या भिंती...अस्तित्व हरवलेला रस्ता
नजर फिरवून पाहताना दिशाभूल झाल्या सारख वाटत होतं..
तितक्यात गल्ली मागच्या गल्लीत स्त्रीमुख हसण्याचा आवाज आला .वाऱ्याच्या स्पर्शान सेंटेट वास शरीरभर पसरला.
उन्हातल्या प्रवाश्यांन सावली पाहत तडतड पाऊल उचलावी,तस नाम्या ने मला ओढत हसू आलेल्या आवाजाच्या दिशेनं नेलं..आणि मग !.
"इथं तुला बरच काही लिहिता येईल आणि हो.."
त्याने खालच्या खिशात हात घालत तीन शंभरच्या नोटा माझ्या खिशात घातल्या.
"राहूदे आत गेल्यावर कामात येतील"
अस म्हणत वासनेचा गंध पसरलेल्या गल्लीत फिरवू लागला.
वासनेच्या खुंटीला टांगलेल्या कावळ्या, नाजूक नयनगुप्त पोरी अन पदर मुक्त अर्धस्तन दाखवून आकर्षित करणाऱ्या स्रिया मेकअप करून,असंख्य वेदना झाकून वाट पाहत बसल्या बाल्कनीवर.लाड्या-गोड्या लावत आत नेण्यासाठी .
मी अस पाहिलं होतं फक्त चित्रपटात, आणि वाचलं होतं
कामवासनेच्या पुस्तकात.जे मी प्रत्यक्ष पाहत होतो,ते सगळं मला नवलच वाटत होतं ..
"ये चिकने उपर देख"
मी वरती पाहिलं
"आजा तेरे लिये स्पेशल सर्व्हिस.आगे,पिछे सब कुछ..
कम दाम देना बस.."
देह गोरा हिरवी काकडी अंदाज माझ्या वयाची,आकर्षक , मेकअप केलेली तेने मला हाक मला मारली..! तेंव्हा हृदयात धडधड जरा जास्तच वाढली..
मी मानेनच तिला नाही नाहीचा इशारा केला.तसाच खांद्यावर हात ठेवत नाम्या म्हणाला..
"घाबरायच नाही हा,इथे बऱ्याच पोरी आपल्या ओळखीच्या आहेत, सर्व्हिस पण मस्त देतात हा.!तुला हवं तसं कर,बघ तुला बोलवणारी जया आहे.काय मस्त माल आहे अन स्वभावात बेस्ट..बोल करतो का तिच्यासोबत ?"
मला तर काही सुचेना झालं.तस त्याने माझं एक बखोट धरून बळजबरीने तिच्या कडे ओढत नेलं.गरम तेलात पापड फुलून वर यावा तस तिच्या हसू आलं .
"ये चलना,चल क्या भाव खाता हे "
मला रुमात नेलं अन तस तिने अतून कडी लावली..
अस्तित्वाच्या रंग उडालेल्या भिंतीवर वासना जागृत
करणारे कामसूत्राचे किळसलेली चित्रे.कोपऱ्यातील टेबलावर ठेवलेला पाण्याचा जग,बियारची बाटली आणि सिगरेटचं पाकिट, जवळ ठेवलेली कोंडोमची पाकिटं..
वासनेच्या किंकाळणार आवाज आतल्या आत दाबून राहावा म्हणून खिडक्यांना चक्क पॅक काचेच्या फडया,
आणि रोज नव्या पुरुषाने तिचा चोळामोळा कराव्या अश्या चादरीवर मी बसलेलो.हृदयातली धडधड अजून कमी झालेली नव्हती.
तिने केसातील रबर काढलं,कानातली झुमके ओढले आणि भरगच्च स्तनावरच्या ब्लाउजचे बटन एक एक करून उघडवताच माझ्या मुखातून शब्द पडला ,तो तिच्या साठी..
"बहन..!"
तशी ती विचित्र नजरेनं पाहत म्हणाली
"क्या ..? क्या बोला बे येडे...?"
"बह ..न" मी दिर्घश्वासाने म्हणालो
"क्या बोला बे साले " ती जवळ येत म्हणाली
"बहन..बहन..बहन.."
तस तिने एक जोराची लावली माझ्या कानाखाली आणि
सजलेल्या काजळी नयनात अश्रू दाटून आले....
तिचा हुंदका दाटून आला आणि ती ढसा-ढसा रडू लागली.
क्षणभर दिलासा द्यावासा वाटला होता तिच्या अश्रूंना. पण काही केल्या तिला थांबावेसे वाटेना,कदाचित गेली कित्येक वर्षे ती कुणाजवळ रडलेली ,कुडलेली नव्हती.
म्हणून तिचा हुंदका आभाड फाटल्या सारखा दाटून येत होता..
"कोंन हो तुम,और यहाँ क्यू आये हो ?"
"में एक कवी हु, बहन,और में तुम्हारा दर्द लिखने आया हु..."
अन पुन्हां तिचा आभाड फटल्या गत हुंदका दाटून आला
"सँभालो बहन ,अपने आपको सँभालो.मुझे बतावो तुम क्या करती हो .!तुम्हारी यहाँ आनेकी वजह क्या है.?
बोलो बहन.."
तिच्या खांद्यावर हात ठेवत तिला दिर देत विचारलं.
आणि तिच्या अर्ध्या उघड्या स्तनावर पदर झाकून तिला माझ्या जवळ बसवलं.
तस ती स्वतःला सावरत म्हणाली-
"जो जिंदगी..जिंदगी देनेवालों के काम न आये वह जिंदगी किस काम की .!
पांच साल पहले की बात है.जब में बारवी कक्षा में जिले की कन्या हॉस्टल में रहा करती थीं, तबी एक दिन होस्टल में मेरे नाम का खत आया.जो मेरे विकलांग भाई ने किसी और से लिखकर भेजा था.लिखा था-
प्यारी बहन..
आजकल माँ की तबियत बिघडती ही जा रही हैं.. डॉक्टर कहते है कि उनके इलाज के लिए,चालिस हजार रुपये कि जरूरत है .! रात को माँ कूछ भी बड़बड़ाती रहती है , रात भर सोती नहीं, कहती है मोत आने से पहले वो तुम्हें एक बार देखना चाहती है दीदी तुम जल्द से घर आ जावो. माँ से मिलकर फिर से चली जाना. तुम्हारा भाई
पियूष
माँ कॅन्सरसे झुंज रही थी. इलाज के लिए पैसे कहाँ से लाये,कूछ समझ मे नही आ रहा था !. तबी मेरी एक सहेली ने सलाह दी की."पैसे तो तुम्हे मिल सकते है और भी पूरे पांच हजार,पर तुम्हे किसी ओर के साथ एक रात सोना होगा "
मैने हा कर दी और वह एक रात जो पीड़ा सही... ओ मुझे आज तक याद है !
जब में पैसे लेकर गांव गई ,तब माँ का देहांत हो चुका था,माँ तो चली गई लेकिन मेरे छोटे भाई पियूष की जिम्मेदारी मुझपर आ गई.
कुछ दिनों बाद फिर मेरी सहेलीने कहा एक रात के दस हजार मिल रहे है.!
तब भाई की जिम्मेदारी को समझ कर मैने है कर दी.
और वासना के चक्रव्यूह में इस तरह से फसी की किसी ने बाहर आने ही नही दिया..
"बोहत बोहत पीड़ा होती है ,एक एक रात को "
पता नही रहता जब हर कोई फूल समझकर मेरे जिस्म को कुचल जाता है
अंधार बराच झाला होता ..नाम्या दरवाज्याला धाडशी मारून बसला होता.मी तसा उडून सारे पैसे टेबलवर ठेवले.ती मात्र वेदना ओकून स्थिर झाली होती..मी दरवाज्याची कडी उघडेल.तितक्यात तिने माघून हाक दिली.
"भाई" मी माघे वळून पाहिलं
"एक बात बोलू.?"
"बोलो बहन"
कभी कभी यूँही मुझे,मिलने आजाना ,इस दुनिया मै तुम्हारे जैसे लोग नही मिलते,
और हो सके तो जब मरूँगी, तो मेरी चिता को आग तुम्ही देना.
मला काय बोलावं काही सुचत नव्हतं, मी आतून अस्वस्थ होत गेलो,मी काही न बोलता काढता पाय घेतला
तसा नाम्या माझ्या गळ्यात हात घालत म्हणाला
"लेका पहिल्यांदा आला आणि एवढा वेळ, चांगलाच स्टॅमिना आहे,जयाच्या प्रेमात पडला की काय..?
"नाम्या,तुला काही सांगावस वाटतरे"
"काय संगतोस .?बोलना"
"मला इथं पुन्हां कधीच आणू नकोस रे"..
"बर ठिक, आता घरी चालायच ना .!"
"हो"
तस आम्ही गाडीवर बसून भुर्रर्र..कन निघालो
माती करणाऱ्या देहाच्या हरेक रात्रीचा
अंत का होत नाही ?
सुचत नाही
सुचत नाही
तिच्या जखमा कितप्त झाकून ठेवेल
वाळलेल्या अस्तित्वाचे खवले बाहेर येऊन फेकले
बिल्लासभर पोटाची भूक
का मिटता-मिटत नाही.?
सुचत नाही
सुचत नाही
पायात पाय घालून गर्भाशयाच्या यातना
रोज नवाच देह,सोसत
वासनात जगणं जात करपून
गुप्तरोगान कणते
मग
बाई पण बाई आश्रू का लपवते
सुचत नाही
सुचत नाही
बरेच महिने उलगडून गेली होती.माझ्या अविषयात पुन्हां नव्याने रंग आला होता हल्ली प्रत्येक नवा क्षण मी
आनंदाने अनुभवत होतो,मनातलं सर्वच डायरीला सांगत होतो, पुस्तकीं जगणं जगत होतो,
एक दिवस असच जीनबाबाच्या मंदिरा वर बसून काही कवींता करत होतो,तेंव्हा नाम्या अचानक तिथं येऊन टपकला म्हणाल,
"चल गाडीवर बस पटकन,आपल्याला तालुक्याला जायचं आहे,बस पटकन"
मी म्हणालो "का ?"
"ते तिथं गेल्यावर कळेल.."
मी कागद, अन पेन खिशयात ठेवला अन बसलो गाडीवर अन नाम्याने गाडी वाऱ्याच्या वेगाने गिंगवली
"अरे नाम्या कुठे जातोय आपण..?"
पण तो काहीच बोलला नाही.आणि नेऊन सोडलं अश्या जागेवर जिथं स्रियाच रिंगण उभं दिसत होतं.
"अरे काय झालं रे इथं...?
मी कापऱ्या आवाजात नाम्याला विचारलं,
"गणा..जया मरण पावलीय यार..तिला एड्स होता म्हणे"
"काय ..? मला तर खरच पटेना"
मी रिंगणाच्या आत जाऊन पाहिलं ,तर जया मला सरणावर दिसली.. तिचा भाऊ पियुष तिच्या देहावर डोकं ठेऊन ढसा-ढसा रडताना दिसला,त्याचे अश्रु पाहून माझ्या डोळ्यांत पाणि यायला जराही उशीर लागला नाही मग पियुष जवळ घेऊन अन आम्ही अग्निडाग दिला ,अन तिचा तरुण देह जळताना शेवटचा राम राम केला.!
तस पियुषने माझा हात झटकत एक सौंदर्य ढळनाऱ्या
स्रिच्या पदराआड जाऊन ढसा-ढसा रडु लागला
"आज पासून याची जबाबदारी मी घेणार" अशी ती म्हंटली,अन हुंदका दाटत त्याला खाली घेऊन बसली..
जीवनाची राखरांगोळी करून गेलीलेली जया मी विसरून गेलो होतो ,जगताना मी बरच काही अनुभवलं ,
पण जया विषयी खूप काही लिहायच राहून गेल..!
ती तिची व्यथा, तिची कहाणी...
सरनाकडे पाठ खिश्यातून पेन काढला वाटलं या पेनाला काही अस लांब फेकावं की नजरेस पडायला नको,कायमस्वरूपी
तेव्हा माझ्या अंतकरणातुन आवाज आला,आता एकदा नव्याने दुःख लिहिलं पाहिजे.पडद्या मागच नाही,आता माणसा मागचं लिहलं पाहिजे.आता नव्याने दुःख लिहिलं पाहिजे.......
---------------------------------------------------------------------------------
नाव :- गणेश पाटील (प्रीत)
मु पो मुकटी ता जि धुळे 414201
ईमेल :-ganeshg1p2@gmail.com
मो +917219310850
गुपितं...
या पावसाने मला
जाळायचं नाही
मी तुला तू मला
आठवायचं नाही
सुटणारे हात बहुतेक
लाचार आहेत
जगणे आपले
लाचार दाखवायचं नाही
कोण कसे कुंठवर
आलो सोबत आपण
गुपितं आपले सारे
कुणाल कळायचं नाही
© गणेश पाटील #प्रीत
+917219310859
अहिराणी भाषा प्राचीनता अन संवर्धन...
अहिराणी भाषा हि खान्देशातील प्रमुख भाषा आहे.हि भाषा खान्देशात प्राचीन काळापासून बोलली जात आहे. परंतु,आता दिवसेंदिवस नवनवीन शोध लागत आहेत. विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाच्याच बरोबर भाषा ही बदलत चालल्या आहेत. अहिराणी आता काही खान्देश वासींना आवडत नाही. आणि या भाषेला तर आता मृत भाषा म्हणून घोषित करण्यात आले आहे. म्हणून या आपल्या अहिराणी मातेला वाचविण्याचा प्रयत्न करायला हवा
ही श्रेष्ठ अहिराणी भाषा. या अहिराणी भाषेवर आणि खान्देशावर कितीही लिहिले तरी कमीच आहे. कारण की, हि एक वीरांची भूमी आहे. या भूमीवरती शूरवीर जन्माला आले, आणि या भूमातेला आणखीन पवित्र केले.
महाराष्ट्राबाहेर मराठी साम्राजाचा विस्तार करणारे लढवय्ये खान्देशीच आहेत. इंदूरचे मल्हारराव होळकर तळोदयाचे होते. बुंदेल खंडाची राणी लक्ष्मीबाई झांसीवाली पारोळ्याची कन्या होती. बडोद्याचे दानशूर राजे सयाजीराव गायकवाड कौळाणे (मालेगाव) येथील होते. अहिल्याबाई होळकर अशी कितीतरी नावे घेता येतील.
राम रावण युद्धात न्यायाच्या बाजूने लढतांना पहिला बळी जटायूंच्या नावाने जसा खान्देशी माणसाचा गेला, अगदी तसेच बलिदान ब्रिटीशांविरोधात लढताना खान्देशी लोकांनी केले. ब्रिटिश सत्ते विरूध्द स्वातंत्र्य युद्ध पेटवून ब्रिटिशांची पहिली गोळी छातीवर झेलणारी झाशीची राणी जशी होती तशी या युद्धात शेवटची गोळी छातीवर झेपणारा वीर बालक शिरीष कुमार (नंदुरबारकर) खान्देशी होता.
अशा या पावन भूमीवर महान अहिराणी भाषिक होऊन गेले. खाज्या नाईक (शिरपूर, सेंधवा), महाराजा सयाजीराव गायकवाड (कवळाणे) मालेगांव, रा.ग.गडकरी (गणदेवी), वि. का. राजवाडे (धुळे), महादेव गो. रानडे (निफाड),डॉक्टर. उत्तमराव पाटील (डांगरी), डॉ. लिलाताई पाटील ( डांगरी अमलनेर ), बहिणाबाई चौधरी (असोधा), पां. स. साने गुरुजी
(अमळनेर),भाऊसाहेब हिरे (दाभाडी), ध.ना. चौधरी (फैजपूर), ग.द.माळी गुरूजी (शिरपूर), शिरीष कुमार मेहता (नंदुरबार), दादासाहेब गायकवाड (आंबे-दिंडोरी), श्री. अ.डांगे (करंज), दादासाहेब फाळके (नाशिक), वि. वा. शिरवाडकर (नाशिक), तर्कतिरथं लक्ष्मणशास्त्री जोशी (पिंपळनेर), लताताई मंगेशकर (थाळनेर),तंटया भिल्ल (रावेर-बरहाणपुर). हे खान्देशातील माणिकमोती. या बरोबरच आणखीन भरपूर अहिराणी माणिकमोती आहेत.
मंडळी, भाषा निर्माण होण्यासाठी हजारो वर्षे लागतात. आणि तिचाच आज नकार करणे हे चुकीचे आहे. आणि ते ही आपल्या अहिराणी भाषेचे..
आज अहिराणीला वाचवणे ही काळाची गरज आहे. कारण अहिराणी गेली की, सगळेच संपेल. आपले अस्तित्व ही संपेल. कारण ही महाराष्ट्रात मराठी भाषेसारखीच पवित्र भाषा आहे. म्हणूनच या भाषेला जिवंत ठेवायला हवे. तिचा आदर करायला हवे. अहिराणीच काय प्रत्येक भाषेचा मानवाने आदर करायला हवा..
"घर घर संदेस ,सोनाना खान्देश"
बाईपणाची कविता...
माती करणाऱ्या देहाच्या हरेक रात्रीचा
अंत का होत नाही ?
सुचत नाही
सुचत नाही....
तिच्या जखमा कुठवर झाकून ठेवेल
वाळलेल्या अस्तित्वाचे
खवले बाहेर येऊन फेकेल
बिल्लासभर पोटाची भूक
का मिटता-मिटत नाही.?
सुचत नाही
सुचत नाही.....
पायात पाय घालून गर्भाशयाच्या यातना
रोज नवाच देह,सोसत ती
वासनात जगणं जात करपून
जगन कणते ती
मग
बाई पणाचे आश्रू
का लपवते बाई.?
सुचत नाही
सुचत नाही....
गणेश प्रकाश पाटील
#प्रीत
संसाराचा पेचा...
शिवारी चांदन्याची माज
भाकरीचा डोक्यावर धुडा
वाट सरते तळपायी गोंदून काटे
दारवडतो सारा बाईपणाचा चुडा
आभाळ मल्हार मोकळं
ऊन,सावली मातीचा पदर
झाकतो छाती,उघडं अंग
घामाने भिजलेला धुडा
रिकामे रांजन रिकामाच हांडा
ऊन रेंगाळते साजन बोळा
झुले झोका सुटे तोल
फिरे भिंगरी सासर माहेर
दिन-रात हा जिंनगीचा खेळ
अडकला जीव पदराचा फास
माय माहेर गाठ पदराशी
सुटता तुटेना संसाराचा पेचा
गणेश पाटील
©प्रीत
माझे नाव माझा पत्ता...
तुझ्या आयुष्यातून झाले कोरे माझे नाव
विचारू नको पत्ता,नको पुन्हां माझे गाव
दोस्त गुंफू नको दुःखा वर,संत्वनाची माळ,
सोसावत नाही रे हल्ली,काळजावरचा घाव
काल ग्लास ओठावर आला,मी नशेत आलो
उगा तेंव्हा बदनाम मी केले,तुझ्या चुंबनचे नाव
यारहो कत्तलखाने कुठे प्रामाणिक असतात का?
माझ्या विश्वासाचे तुकडे विका,हवा तो हमीभाव...
:- गणेश पाटील
#प्रीत
Subscribe to:
Posts (Atom)
-
आजच्या काळात सोशल मीडियाने प्रसिद्धी मिळवण्याचा मार्ग खूप सोपा केला आहे.मोबाईल हातात आला आणि इंटरनेट मिळालं की कोणालाही स्वतःला जगासमोर मां...
-
कळतं तुला हल्ली सारे काही वेदना काळजाच्या कळत नाही जर का चुकून मी हसलो जरा जुना चेहरा माझा मिळत नाही मिठीत ये जरा आनंद गाऊ दुःखा रडण्यास एव...
